Για αρκετούς, η μεταστροφή από τα ορυκτά καύσιμα προς τις ΑΠΕ και την πυρηνική ενέργεια συνιστά τη πιο λογική λύση. Υπάρχουν, όμως, και εκείνοι που είχαν προτιμήσει να αμελήσουν την εγχώρια παραγωγή υδρογονανθράκων και πλέον εξετάζουν σοβαρά μία ενδεχόμενη επιστροφή. Μεταξύ αυτών και η Βρετανία, όπου το ζήτημα της Βόρειας Θάλασσας καθίσταται όλο και πιο επίκαιρο.
Τα καλέσματα για επαναφορά της παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου στη βρετανική πλευρά της Βόρειας Θάλασσας δεν είναι νέα εξέλιξη. Αρκετοί άνθρωποι της αγοράς και αξιωματούχοι είχαν καλέσει το Λονδίνο να μειώσει την υψηλότατη φορολογία που αγγίζει το 78% και να εκδώσει νέες άδειες για εξορύξεις και έρευνες στην περιοχή, μεταξύ αυτών και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ. Όμως, το ξέσπασμα μίας νέας ενεργειακής κρίσης τέσσερα μόλις χρόνια μετά την προηγούμενη καθιστά την ανάγκη διασφάλισης εναλλακτικών προμηθειών πολύ πιο επιτακτική. Και η Βόρεια Θάλασσα αποτελεί μία ιδανική ευκαιρία.
Σύμφωνα με τους αναλυτές, η Βόρεια Θάλασσα έχει ήδη περάσει σε στάδιο ωρίμανσης. Εντούτοις, τα εκτιμόμενα αποθέματα είναι αρκετά για να λειτουργήσουν ως “γέφυρα” μέχρι την ολοκλήρωση της ενεργειακής μετάβασης, ειδικά όσον αφορά το φυσικό αέριο. Με βάση τις εκτιμήσεις, στη Βόρεια Θάλασσα υπάρχουν 3,3 δισεκατομμύρια βαρέλια ισοδύναμου πετρελαίου σε αξιοποιήσιμο φυσικό αέριο που έχει ήδη ανακαλυφθεί και 15,8 δισεκατομμύρια boe που δεν έχει ακόμα ανακαλυφθεί. Λαμβάνοντας υπόψη τη σημερινή ζήτηση, οι ποσότητες αρκούν για να καλύψουν τις ενεργειακές ανάγκες της Βρετανίας για 23 χρόνια περίπου, φέροντας τη χώρα πολύ κοντά στο ορόσημο του 2050 για το net zero.
Η αξιοποίηση αυτών των αποθεμάτων θα μπορούσε να έχει αρκετά οφέλη για τη Βρετανία. Το πιο προφανές είναι η ενεργειακή ασφάλεια. Η εγχώρια παραγωγή φυσικού αερίου μείον των εξαγωγών καλύπτει το 34% περίπου της κατανάλωσης, με το 66% να προέρχεται από εισαγωγές. Όπως αναδεικνύουν τα πιο πρόσφατα στοιχεία, η Νορβηγία αποτελεί τον μεγαλύτερο προμηθευτή με 50% των εισαγωγών, ενώ ακολουθούν οι ΗΠΑ με 11% και το Κατάρ με 1,2%. Αξίζει να σημειωθεί πως το φυσικό αέριο της Νορβηγίας παράγεται επίσης στη Βόρεια Θάλασσα. Από την άλλη πλευρά, για τις εισαγωγές από τις ΗΠΑ και τις υπόλοιπες χώρες ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος των γεωπολιτικών αναταράξεων.

Οι χώρες προέλευσης του φυσικού αερίου που καταναλώνεται στη Βρετανία. Πηγή: Sunsave
Εξίσου σημαντικά με την ενεργειακή ασφάλεια, η μεταστροφή προς την εγχώρια παραγωγή έναντι των εισαγωγών φυσικού αερίου θα βοηθούσε στη μείωση των ρύπων για τη Βρετανία. Σύμφωνα με τους αναλυτές, η ένταση άνθρακα για το εισαγόμενο LNG είναι 4 φορές υψηλότερη από το εγχώριο φυσικό αέριο, κυρίως λόγω των εκπομπών που προκαλούνται στην εφοδιαστική αλυσίδα. Στη φάση της καύσης, το εισαγόμενο καύσιμο προκαλεί 17% υψηλότερους ρύπους από το εγχώριο. Ταυτόχρονα, η επιστροφή στη Βόρεια Θάλασσα θα στήριζε τη σταδιακή μεταστροφή των τοπικών υποδομών από την παραγωγή υδρογονανθράκων στις πράσινες τεχνολογίες, όπως τα λιμάνια για τα υπεράκτια αιολικά.
Φυσικά, η εμπορευματοποίηση των βρετανικών υδρογονανθράκων από τη Βόρεια Θάλασσα θα είχε και άμεσα οικονομικά οφέλη. Το πρώτο είναι η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας σε μία περιοχή που βρίσκεται σε ύφεση για τουλάχιστον μία δεκαετία. Το δεύτερο είναι η αύξηση του εισοδήματος από τους φόρους, ακόμα κι αν το ποσοστό φορολόγησης μειωνόταν. Τα έσοδα αυτά θα μπορούσαν να χρησιμοποιοηθούν τόσο για την ανάπτυξη των καθαρών τεχνολογιών, όσο και για τη στήριξη των νοικοκυριών κατά τη διάρκεια της ενεργειακής μετάβασης.