της «δ η μ ο τ ι κ ι ά ς»(**) γλώσσας, κατάργηση των τόνων, εξοβελισμό του απαρεμφάτου και των μετοχών (που ακόμη ατελείς γλώσσες διατηρούν) και προσαύξησε την προστακτική, ποιητική αδεία του Κων/νου Καβάφη, («επέστρεφε» αντί του ορθού επίστρεφε).
Κατόπιν , οι εκλογομάγειροι προχώρησαν στο καπλονοθευτικό «μπόνους» εδρών στο πρώτο κόμμα που υπερβαίνει το 25% των ψήφων στις βουλευτικές εκλογές .Ο υποχρεωτικός εμβολιασμό του κοινού ακολούθησε κι η εξαναγκαστική «θερινή ώρα»,τα υποχρεωτικά «μονά-ζυγά» (μ’ αποτέλεσμα να διπλασιασθεί ο αριθμός των κυκλοφορούντων αυτοκινήτων στην πρωτεύουσα). Κατόπιν ο παντός καιρού συνταγματολόγος εξεπόνησε το «αμελητί» του βουλευτοδικαστηρίου με το οποίο υπουργός που έσφαξε την μάνα του μπορεί να απαλλαγεί της κατηγορίας.
Μετά, άνοιξε η όρεξη των φορομπηχτών: ΦΠΑ 25% και ο Χιτλερικός ΕΝΦΙΑ στ’ ακίνητα, η εισφορά ελευθέρων επαγγελματιών, ο φόρος «αλληλεγγύης» κι η αφαίμαξη συνταξιούχων διά της « προσωπικής διαφοράς». Εν συνεχεία εφηρμόσθη η τιτλοποίηση απαιτήσεων, η ανακεφαλαιοποίηση Τραπεζών με 303.6 δισ. ευρώ εις βάρος των μη-μετόχων, οι αναβαλλόμενοι φόροι13 δισ. ευρώ στα Τραπεζικά κέρδη και το χαράτσι της ΔΕΗ-ΔΕΔΔΗΕ κ.λπ.
Αντιστάσεως μη υπαρχούσης, η πολιτική σκοπιμότης προηγείται της νομιμότητος. Θεσπίσθησαν δικαστικά δικαιώματα στα «Φάντς» και στους Διαμεσολαβητές (servisers), που επέδραμον λάβροι εις βάρος των οφειλετών οι οποίοι υπέστησαν ζημίας εξ ανωτέρας βίας κατά τον διετή αποκλεισμό της οικονομίας λόγω του Κινεζοϊού.
Η Τουρκία, Αμερική, Αυστραλία και Σουηδία δεν ακολούθησαν το πρόσταγμα της κομμισαρίου βάν ντερ Λάιεν και απέφυγαν να εγκλωβίσουν την κοινωνία των και δεν είχαν περισσότερες ανθρώπινες απώλειες αλλ αντιθέτως ανεπτύχθησαν οικονομικώς εν αντιθέσει με την Ελλάδα που υπέστη μείωση του ΑΕΠ της 25% συνεπεία των δύο κρίσεων πιστωτικής και λοιμικής.
Στην Ελλάδα , η δημοσία περιουσία εκποιήθη «μπιρ-παρά» (Τουρκιστί: ευθηνά).Με κυβερνητικές επεμβάσεις επωλήθησαν η Εθνική Ασφαλιστική,το λιμάνι του Πειραιά, τα διεθνή αεροδρόμια, η «Ριβιέρα» του Ελληνικού κι οι αυτοκινητόδρομοι της δικτατορίας (ΠΑΘΕ , Εγνατία Οδός) σε ξένα και εντόπια μονοπώλια κι ο χρυσόςτου Στρατωνίου εδόθη στους Καναδούς.
Όταν εξαντλήθη ο εγχώριος πλούτος ,οι «αρπαχτές» των εξουσιαστών επεξετάθησαν στις Ευρωπαϊκές επιδοτήσεις (βοσκοτόπια , επιμορφώσεις, ανακυκλώσεις κ.λπ, κ.λπ.).Τα οικονομικά σκάνδαλα ακούμπησαν και τα ψηφιακά προγράμματα. Εδώ που φθάσαμε κατέστη φανερόν ότι το αμαρτωλό σύνταγμα 1974-2001χρειάζεται αναμόρφωση εκ βάθρων.
Πρωτίστως θα πρέπει να τεθεί φραγμός στην λεηλασία της δημοσίας περιουσίας από την κομματική νομενκλατούρα.
Αρμόδια αρχή δεν χρειάζεται. Αρκεί ο Άρειος Πάγος(ΑΠ),εφ΄όσον βεβαίως εκπληροί τον προορισμό του :«΄Ισταται να επιλαμβάνεται της ταυτότητος και ορθότητος της απονομής του δικαίου εις ένα εκάστοτε το πρόσωπον».(Κ. Τριανταφυλλόπουλος Ενοχικόν δίκαιον). Το άρθρο 86 να καταργηθεί.
Η ηγεσία της δικαιοσύνης θα έπρεπε να εκλέγεται υπό του λαού , από δικαστάς, ως π.χ. συμβαίνει σε πολλές δημοκρατικές χώρες (Αμερική , Ελβετία, Αυστραλία) που σέβονται την λαϊκή κυριαρχία.
(*) Στην Ισπανική, «Επιτροπή σωτηρίας» που αναλαμβάνει αυτοβούλως την εξουσία προς ίδιον όφελος.
(**) Δημοτική -ός-ό, στην Καθαρεύουσα.