Εν τούτοις, λόγω της αναμίξεως της Τουρκίας στην υπόθεση της Γάζης, αναγκάζει την συμμετοχή όχι μόνο της Ελλάδος αλλά και της Κυπριακής Δημοκρατίας – της άλλης περίπτωσης κατοχής που δεν φαίνεται ν’ απασχολεί τον Αμερικανό πρόεδρο, του οποίου όμως ο υπουργός Εξωτερικών Μάριο Ρούμπιο έχει δεσμευθεί να εργασθεί υπέρ της ενοποιήσεως της διχασμένης Κύπρου .Το βόρειον τμήμα της νήσου κατέχει η Τουρκία από 51ετίας και ο Ρούμπιο επιχείρησε να καθησυχάσει τους Ευρωπαίους. Νέο Μόναχο…
Για την υποστήριξη του δικαίου αιτήματος να ελευθερωθεί η Κύπρος, δεν αρκεί ο προσεταιρισμός των ΗΠΑ όπως και για την Ελλάδα ο «βόρειος ενεργειακός άξονας» και η Αμερικανική παρουσία στην Κρήτη κι Αλεξανδρούπολη , για να πεισθεί η Τουρκία ότι στον Έβρο, το Αιγαίο και στη θάλασσα του Καστελλόριζου σταματούν οι επεκτατικές της βλέψεις.Τα Ελληνοτουρκικά σύνορα σταθεροποιούνται μόνον δια της ισχύος.
Πράγμα δύσκολο, να πεισθεί ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν που πιστεύει στον μύθο της Κόκκινης Μηλιάς, δηλ. της συνεχούς επεκτάσεως της Μογγολικής ορδής του Τζέγκις Χαν.
Εδώ ευρίσκεται η αιτιώδης συνάφεια μεταξύ της Ελληνικής παρουσίας στην πλέον επικίνδυνη ζώνη του κόσμου, της Γάζης, και του ρίσκου αναμίξεως σε εχθροπραξίες όσο κι αν καταβληθεί προσπάθεια ουδετερότητος.
Θέλει ο κ. Μητσοτάκης να εξευμενίσει την φιλία και τον θαυμασμό του Τραμπ προς τον Ερντογάν.
Ενδιαφέρεται για ίσες αποστάσεις της Αμερικής προς τις δύο αντίπαλες χώρες Τουρκία και Ελλάδα , μέχρις ότου αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμού στις ΗΠΑ κι αποφευχθεί τυχόν Αμερικανική μεροληψία υπέρ του «προαιωνίου εχθρού» του Ελληνισμού -να γίνει καμιά ζημιά πάλι στο Αιγαίον όπως στα Ίμια.
Το Στεήτ Ντηπάρτμεντ ακολούθησε την σκοπιμότητα κι όχι την νομιμότητα- ούτε κάν τους χάρτες του Αμερικανικού πολεμικού ναυτικού που περιλαμβάνουν τα Ίμια στην Ελληνική επικράτεια.
Υπάρχει η ελπίς, εν όψει των επαναληπτικών εκλογών στις ΗΠΑ για την ανανέωση του 1/3 των νομοθετικών σωμάτων στο Καπιτώλιο, να αλλάζει η ισορροπία ψήφων και να παύσει η παντοδυναμία του Τραμπ.
Θα υπάρχουν όμως πάντοτε οι δυνατότητες «εκτελεστικής εντολής» (executive order) του Πρόεδρου που μπορεί να αλλοιώσει τις επιλογές της Γερουσίας και Βουλής των Αντιπροσώπων στην Ουάσιγκτον καθώς η προεδρική τακτική είναι ν’ αποφεύγει την κήρυξη εκτάκτου καταστάσεως, οπότε έχει ανάγκη συμφώνου γνώμης των νομοθετών.
Η απόφαση του κ. Μητσοτάκη μόνο ως προσπάθεια ανακτήσεως χρόνου αποκτά νόημα, παρά τον κίνδυνο να τα χαλάσει με το Ισραήλ στην Γάζα, που πρέπει ν’ αποφευχθεί πάση δυνάμει και με καλή τύχη.