για τους Τούρκους. Πρόκειται για μία θάλασσα που αναδεικνύει 100 περίπου κορυφές βουνών ως νήσων της βυθισθείσης Αιγιήδος, που επεκτείνεται και στα Μικρασιατικά παράλια. Στα νησαία εδάφη αυτής ανέκαθεν κατοικούσαν γηγενείς Έλληνες που μιλούσαν Ελληνικά. Χριστιανοί έγιναν τον 2ον αιώνα μ.Χ. από τον απόστολο Παύλο. Ανέπτυξαν τον δικό τους πολιτισμό (Θήρα, Κρήτη, Σάμος και Ιωνία) που ουδεμία σχέση έχει με τον Ισλαμισμό των Σαρακινών Αράβων κι ακολούθως των Τούρκων κατακτητών.
Εν τούτοις, οι Οθωμανοί που ήσαν τελείως αθαλάσσωτοι, ως προερχόμενοι από τα βάθη της Ασίας, ουδέποτε κατοίκησαν στο Αιγαίο που το ονομάζουν «άσπρη θάλασσα» από τα αφρίζοντα λευκά κύματα, επί τη θέα και μόνον πάθαιναν ναυτία.
Μετά την Άλωση απ’ τον Οσμάν έως τον Σελιμάν σουλτάνο και τις αλλεπάλληλες ήττες του «Οθωμανικού ναυτικού» (αποτελούμενο από Αφρικανούς συμμάχους ή υποτελείς νησιώτες) οι Τούρκοι «ναύαρχοι» απεσύρθησαν από το Αιγαίον στα σεράγια τους κι άφησαν Έλληνες να επανδρώνουν τα πλοία του Οθωμανικού στόλου, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη της ναυτιλίας του εμπορίου και του πολιτισμού των νήσων που οδήγησε τελικά στην Μεγάλη Ελληνική Επανάσταση του 1821 οπόταν η Ύδρα, Σπέτσες, Γαλαξίδι, Κάσος, Ψαρά, Σκόπελος κ.ά. πρωτοστάτησαν μαζί με τους Πελοποννησίους, στη διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Σε τούτο βοήθησαν κι οι νίκες των Ρώσσων στην Βαλκανική που με την συνθήκη Κιουτσούκ – Καϊναρτζή (1792) προστάτευαν τούς νησιώτες από τις Τουρκικές αυθαιρεσίες. Με την Γαλλική επανάσταση και τον αποκλεισμό της Ευρώπης από τον Αγγλικό στόλον, οι πληθυσμοί της Ύδρας, Σπετσών , Μυκόνου, Σύρου και των λοιπών Κυκλάδων πλούτισαν και κυρίως εξοπλίστηκαν για τον φόβο των Αγαρηνών πειρατών.
Έτσι, όταν έφθασε η ώρα της εξαναστάσεως του Ελληνισμού, ο Αγαιακός στόλος κυριάρχησε από του Τσεσμέ μέχρις Αλεξανδρείας κι από το Ιόνιο πέλαγος έως το Λιβυκό, εμποδίζοντας την μεταφορά στρατευμάτων στην επαναστατημένη Ελλάδα.
Μετά την απελευθέρωση της ηπειρωτικής Ελλάδος απ’ τον Τουρκικό ζυγό, τα Ελληνικά νησιά του βορειανατολικού Αιγαίου ανέμεναν τον άνεμο της ελευθερίας κι η Σάμος πρωταγωνιστούσε στον αγώνα κατά των Ασιατικών στρατευμάτων όπως η Κρήτη κατά των Αφρικανικών.
Το 1913, ο Ελληνικός στόλος, με το νικηφόρο θωρηκτό «Αβέρωφ» και κυβερνήτη τον Παύλο Κουντουριώτη αποκατέστησε την κυριαρχία του Ελληνικού κράτους σ’όλο το Αιγαίον περιλαμβανομένης της Κρήτης ακόμη και των νήσων Ίμβρου και Τενέδου που σήμερα στενάζουν υπό εξοντωτική κατοχή των Τούρκων. Η Δωδεκάνησος και το ηρωικό Καστελόριζο απεδόθησαν απ’ τους συμμάχους στην Ελλάδα το 1947, κατόπιν της τεραστίας γεωπολιτικής σημασίας συμμετοχής της Ελλάδος στη νικητήριο πλευρά της Ιστορίας του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου απ’ την οποία απουσίαζαν οι θαυμαστές του Χίτλερ, Μουσταφά Κεμάλ και Ινονού.
Μεταπολεμικώς οι Τούρκοι καραδοκούσαν ν’ αρπάξουν κανένα νησί κι η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ τους επέτρεψε να καταλάβουν το ήμισυ της Κύπρου.
Σήμερον, «επιτηδείως ουδέτεροι» συμπαρίστανται στους Ρώσους στον πόλεμο της Ουκρανίας, φυλάσσουν το χρυσίον του Μαδούρου, απεργάζονται πυρηνική συμμαχία με το Πακιστάν, εναντίον του Ισραήλ κι υποστηρίζουν τον κακούργο Χαμενεΐ του Ιρανικού λαού.
Τι συνεπώς περιθώρια υπάρχουν για «μόνιμη εγκατάσταση» των Τούρκων στο Αιγαίο; Η πρωθυπουργική δημοκρατία στην Ελλάδα αδυνατεί να κάμει οιαδήποτε συμφωνία με τον νεοσουλτάνο. Αμφότερες οι κυβερνήσεις είναι απονομιμοποιημένες στην χώρα τους. Αρκεί ελευθέρα ναυσιπλοΐα στο Αιγαίον και στα Στενά με κατάργηση της συνθήκης του Μοντραί (1933) για να αναπνεύσει κι η Μαύρη Θάλασσα.
Τα άλλα είναι εκ πονηρού αρχικατασκόπου και της δημοσιογραφικής αγνοίας.
(*) Προχειρίζω, εκκλησιαστικώς χειροτονώ, κατά το Χρηστικό λεξικό τα Ακαδημίας Αθηνών.