Η κατανάλωση μόνον υδρογονανθράκων υπολογίζεται σε 3.600 κιλά ισοδυνάμου πετρελαίου ανά κεφαλήν στο Ιράν ,δεύτερη στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ κι οι Ιρανικές εξαγωγές σε πετρέλαιο και γκάζι στην Κίνα, Ινδία και Τουρκία (!) αποφέρουν 62 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως (2022) ισοσκελίζοντας το ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών.
-Ποίος όμως καρπούται όλα αυτά τα έσοδα; Το θεοκρατικό καθεστώς που εγκαθιδρύθη από το 1991 στο Ιράν ενώ ο λαός πένεται και πλήττεται από τον πληθωρισμό 40% και την συνεχή υποτίμηση του νομίσματος, του ριάλ που προσπαθεί ανεπιτυχώς να δαμάσει ο νέος πρωθυπουργός Μεσούντ Πεζεσκιάν.
Τα αίτια της από μακρού σοβούσης κρίσεως στο Ιράν είναι κοινωνικά παρά το γεγονός ότι το 99% είναι μουσουλμάνοι, πιστοί μέχρι πρότινος στο ιερατείο. Η διαφθορά της κυβερνήσεως και κακοδιοίκηση της παραγωγής, που πλήττεται κι από τις αυστηρές Αμερικανικές κυρώσεις, εξ αιτίας του πυρηνικού προγράμματος της χώρας, συνδυάζονται με την ανικανότητα του καθεστώτος να προσφέρει στοιχειώδη εθνική ασφάλεια, ως απεδείχθη από την επιτυχή προ 6μήνου επιδρομή της αεροπορίας του Ισραήλ που διέλυσε τελείως την αεράμυνα της χώρας.
Πιο εύκολη απεδείχθη η εσωτερική καταστολή της Ιρανικής κρίσεως που αριθμεί ήδη καμιά 50αριά νεκρούς και 3.000 συλλήψεις καθ’ άπασαν την χώρα.
Είναι όμως ακριβώς οι φόνοι Ιρανών πολιτών από τους αιματοβαμμένους πραιτοριανούς της κυβερνήσεως στους δρόμους ,που προκαλούν νέους φόβους εξωτερικής επεμβάσεως της πανταχού παρούσης Μοσάντ και της απειλής του Αμερικανού προέδρου Ντόνανλντ Τραμπ ότι δεν θα διστάσει να επαναλάβει τον βομβαρδισμό των κυβερνητικών κτιρίων – ακόμη και της προεδρικής κατοικίας εάν συνεχισθεί να ρέει αίμα στου δρόμους των Ιρανικών πόλεων.
Ο υπέργηρος ύπατος ηγέτης Αγιατολάχ Χαμενεΐ πλήρως αποδυναμωμένος, ετοιμάζει τα μπογαλάκια του αλλά το καθεστώς είναι ακόμη ισχυρό. Δεν φαίνεται σοβαρά εσωτερική πολιτική αμφισβήτηση αλλά τα ερείσματα του -κυρίως των Παζαριών – έχουν απολεσθεί αν δεν έχουν αλλάξει στρατόπεδο και ζητούν να επαναφέρουν την διαβιούσα στις ΗΠΑ δυναστεία των Παχλεβί, που κερδίζει πολιτικό έδαφος στο εσωτερικό.
Ανεξαρτήτως αν οι εκκλήσεις της Μοσάντ για ανατροπή του καθεστώτος επιτύχουν και η ρητορική του προέδρου Τραμπ (που χάνει την πλειοψηφία στην Γερουσία εξ αιτίας της μη εγκεκριμένης επέμβασης στην Βενεζουέλα) ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν, ένα είναι βέβαιον: ότι η Ιρανική επανάσταση εξήντλησε την δυναμική της και ότι η πολυπληθής και μορφωμένη νέα γενεά ετοιμάζεται , να αναμετρηθεί με του κληρικούς που καταστρέφουν τις δυνατότητες της χώρας στον οικονομικό και παραγωγικό τομέα.
Η μεγάλη πολιτική ανατροπή θα γίνει κι αυτή την φορά από την μεσαία τάξη κι όχι από εξωτερικούς παράγοντες.