αγροτικά προϊόντα (σίτο, βοδινό κρέας, ζάχαρη, σογιέλαιο, βαμβάκι κ.λπ.) εις βάρος της εγχωρίας ομοειδούς παραγωγήςτης Ευρώπης.
Οι ημεδαποί αγροτοπατέρες συνεχίζουν τα ‘Μπλόκα’ («τηλελληνιστί») για πρόσθετες εισοδηματικές παροχές από εκείνες που τους έχουν κάνει οκνηρούς κι εριστικούς.
Επέτυχαν 160 εκατ. ευρώ, μείωση του ΦΠΑ στο 6% και 8,5 λεπτά την κιλοβατώρα κι όμως συνεχίζουν την τρομοκρατική τους δράση.
Αλλού όμως λαλούν οι πετεινοί κι αλλού γεννούν οι κότες. Η Γαλλία, με την μεγαλύτερη αγροτική οικονομία αντιδρά στην συμφωνία Μ αλλ’ αδυνατεί να συνεχίσει τον αγώνα παρακώλησης της χωρίς βοήθεια από την Ιταλία. Οι μικρές χώρες της Ευρώπης δεν έχουν το βάρος εκείνο της αγροτιάς για να γίνουν σεβαστές από τις βιομηχανικές (Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία) που πιστεύουν ότι με την συμφωνία Μ θα αυξήσουν τις πωλήσεις στην Λατινική Αμερική.
Η Πολωνία επίσης ανησυχεί για τις επιπτώσεις της συμφωνίας Μ στην εκτεταμένη αγροτική τάξη αλλά δεν είναι στο ευρώ κι έτσι έχει την ισοτιμία του νομίσματος αλώβητη.
Οσον αφορά στην ιδική μας ξεχαρβαλωμένη αγροτική οικονομία, απλώς ουδείς ασχολείται με τις δυσμενείς επιπτώσεις της συμφωνίας Μ στο ισοζύγιο πληρωμών από την πλήρη υποκατάσταση των εγχωρίων αγροτικών προϊόντων μ’ εκείνα της Λατινικής Αμερικής. Προπολεμικώς, η Αργεντινή ήταν σιτοβολών δεύτερος μετά την Ουκρανία, την θέση της οποίας θα πάρει σήμερα.
Οι τιμές των Λατινοαμερικανικών αγροτικών προϊόντων είναι στο μισό των Μεσογειακών που λόγω ελλείψεως εργατικών χειρών έχουν γίνει μη ανταγωνιστικά. Η Κομισιόν υπόσχεται κι άλλες επιδοτήσεις στους αγρότες και την χρησιμοποίηση εισαγομένων εργατών από την Αφρική.
Δηλαδή, μ’ ένα σμπάρο δύο τρυγόνια: Πλήρη καταστροφή της Μεσογειακής αγροτικής οικονομίας, στροφή στον Τουρισμό και στην αλλοίωση της κοινωνικής ομοιογένειας. Άλλη μία συμφορά μετά την βιομηχανική, αλιευτική και τη Κοινή Αγροτική και Μεταναστευτική Πολιτική και παράδοση του αυτόχθονος καταναλωτού στο έλεος των εισαγωγικών καρτέλ και του ΔΕΔΗΕ.