ποταμούς εσόδων και στον έλεγχο της εύθραυστης αυτής αγοράς, την οποία ελέγχει πλέον ο ευαίσθητος προστάτης των υδρογονανθράκων, Ντόναλντ Τραμπ, από την έδρα του στην Ουάσιγκτον!
Το τελευταίο χρονικό διάστημα βοά η Ουάσιγκτον ότι ο αναβιωτής της της ιδέας για επιστροφή στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, κ. Τραμπ, οραματίζεται να ρίξει την τιμή του βαρελιού του λεγόμενου μαύρου χρυσού, στα 50 δολάρια!
Για τον Ντόναλντ, τα 50 δολάρια το βαρέλι δεν είναι όμως απλώς ένας αριθμός. Είναι ένα πολιτικό ορόσημο. Είναι ένα σκαλοπάτι που υπόσχεται να οδηγήσει σε φθηνότερη βενζίνη, χαμηλότερο πληθωρισμό και να αμβλύνει το κόστος διαβίωσης για τα αμερικανικά νοικοκυριά, και δη, τη στιγμή που το κόστος ζωής κυριαρχεί στην προεκλογική ατζέντα ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του επόμενου Νοεμβρίου.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα…
Αν ο Ντόναλντ με το πετρέλαιο στα 50 δολάρια το βαρέλι αγοράζει πολιτικό χρόνο, για την αμερικανική πετρελαϊκή βιομηχανία, τα 50 δολάρια αποτελούν υπαρξιακή απειλή, μεγέθους εφιάλτη.
Στη λεκάνη Permian, όπου ως γνωστό χτυπά η καρδιά της παραγωγής πετρελαίου στις ΗΠΑ, οι τιμές εξισορρόπησης κινούνται μεταξύ 62–64 δολαρίων το βαρέλι. Με την τιμή της αμερικανικής ποικιλίας, WTI, να διαπραγματεύεται πέριξ των 57 δολαρίων, μεγάλο μέρος της αμερικανικής παραγωγής βρίσκεται ήδη στο όριο της ζημιογόνου λειτουργίας. Που σημαίνει, στη γλώσσα των “θεατράνθρωπων” που λέγαμε νωρίτερα, ότι τα βαρέλια αντλούνται χωρίς πραγματικό περιθώριο κέρδους!
Αυτό το χάσμα μεταξύ πολιτικής επιθυμίας και οικονομικής πραγματικότητας γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Όπως προειδοποιούν στελέχη του κλάδου στην έρευνα που πραγματοποίησε η Federal Reserve του Ντάλας στην Πολιτεία του Τέξας, αν οι τιμές παραμείνουν σε αυτά τα επίπεδα, το 2026 μπορεί να σηματοδοτήσει ένα οδυνηρό “stop” σε νέες γεωτρήσεις και επενδύσεις.
Κι όμως, όλα δείχνουν ότι η αγορά κινείται, σήμερα, ακριβώς προς την κατεύθυνση που θα ικανοποιούσε τον Λευκό Οίκο. Η υπερπροσφορά πετρελαίου, σε παγκόσμιο επίπεδο, με τον ΟPEC να υπαναχωρεί από αρχικές αποφάσεις του για περικοπές της παραγωγής και τους παραγωγούς της αμερικανικής ηπείρου να αυξάνουν τη δική τους, ασκεί καθοδικές πιέσεις στις τιμές. Είναι ενδεικτικό ότι η EIA εκτιμά ότι η τιμή του προθεσμιακού συμβολαίου του Brent, του διεθνούς benchmark θα κυμανθεί εγγύς των 55 δολαρίων ανά βαρέλι, το 2026, και η αντίστοιχη του WTI, πέριξ της ζώνης διακύμανσης μεταξύ 51–52 δολαρίων ανά βαρέλι.
Το αποτέλεσμα συνιστά από μόνο του, ένα παράδοξο: οι μεν καταναλωτές και η πολιτική ηγεσία ωφελούνται, αλλά ο ενεργειακός κλάδος που η Ουάσινγκτον δηλώνει ότι θέλει να ενισχύσει, ασφυκτιά!
Ο κολοσσοί, Exxon, Chevron και ConocoPhillips αρχίζουν να νιώθουν ήδη την πίεση. Παρά τους φιλόδοξους στόχους εξισορρόπησης στα 30 δολάρια, έως το 2030, η Exxon παραδέχεται τώρα ότι οι χαμηλές τιμές αφανίζουν εκατοντάδες εκατομμύρια δολαρίων από τα τριμηνιαία της αποτελέσματα χρήσης.
Το μήνυμα που εκπέμπει η αγορά είναι σαφές: οι χαμηλές τιμές μπορεί να είναι πολιτικά δημοφιλείς, αλλά δεν μπορούν να διατηρηθούν χωρίς να υπάρξει σοβαρό κόστος. Με τιμές του αργού στα 40–50 δολάρια, οι γεωτρήσεις απλώς παύουν να υφίστανται ως δραστηριότητα.
Ξέρετε όμως ποια είναι η ειρωνεία σε όλο αυτό, όπως τουλάχιστον μας το θυμίζουν οι αναλυτές; Αν επικρατήσει το παραπάνω σενάριο, η μείωση της προσφοράς θα αποτελέσει ακριβώς το μηχανισμό που θα εξωθήσει εκ νέου τις τιμές ανοδικά, το 2027 και το 2028. Έως τότε, ποιος ζει και ποιος πεθαίνει… Οι αμερικανικές εταιρείες του τομέα θα πρέπει να βρουν καλύτερα σενάρια για να αντιπαρέλθουν την πρόκληση και να βρουν τρόπο να μειώσουν τη ζημία...