εθνική κυριαρχία και τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση μοιράζει συμβουλές στους Ευρωπαίους για το πώς να οργανώσουν την ήπειρό τους ή ποιον να ψηφίσουν, η αντιευρωπαϊκή εχθρότητα που εκδηλώνεται στην Ουάσιγκτον πάσχει από ένα βαθύτερο πρόβλημα.
Συγκεκριμένα λένε οι αμερικανοί αναλυτές, μια Ευρώπη χωρίς την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα ήταν καθόλου μια ακμάζουσα ήπειρος «κυρίαρχων» εθνικών κρατών.
Στην πραγματικότητα, αποκομμένη από το ευρωπαϊκό εγχείρημα, η ήπειρος θα έμοιαζε με κάτι αντίστοιχο των Δυτικών Βαλκανίων μετά τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας: έναν τόπο όπου όλες οι παλιές έχθρες ξαναζωντανεύουν απότομα. Και αυτό θα ίσχυε ιδιαίτερα αν η φαντασιακή διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης προερχόταν από τα χέρια των υποτιθέμενων συμμάχων του ΝΑΤΟ.
Άλλωστε, το μακροπρόθεσμο πολιτικό σχέδιο του Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν αφορά την αποκατάσταση της «Μεγάλης Ουγγαρίας», όπως υπήρχε πριν από τη Συνθήκη του Τριανόν το 1920, και μάλιστα εις βάρος των άμεσων γειτόνων της χώρας του, όπως η Ρουμανία, η Ουκρανία ή η Σερβία.
Η μεταπολεμική πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στην Ευρώπη, η οποία πάντοτε περιλάμβανε ευρεία στήριξη στο εγχείρημα της περιφερειακής οικονομικής ολοκλήρωσης, δεν ήταν προϊόν αφέλειας προηγούμενων Αμερικανών ηγετών. Καθοδηγήθηκε από την προσπάθεια να αποτραπεί ένας ακόμη ευρωπαϊκός πόλεμος. Και αυτή η πολιτική υπήρξε εντυπωσιακά επιτυχής, συμπίπτοντας όχι μόνο με μια πρωτοφανή περίοδο ειρήνης και ευημερίας στην Ευρώπη, αλλά και με την άνοδο της Αμερικής ως της αδιαμφισβήτητης παγκόσμιας δύναμης, εν μέρει χάρη στη διατλαντική σχέση.
Τώρα λοιπόν, η υπόθεση που αναπτύσσεται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί αδιέξοδο για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό προδίδει μια βαθιά άγνοια της ιστορίας της ηπείρου. Από την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και έπειτα, η Ευρώπη ισορροπεί διαρκώς ανάμεσα στην πολιτισμική και πολιτική ενότητα και τη διαφορετικότητα, και οι διαδοχικοί δυσκίνητοι, σχεδόν ομοσπονδιακοί θεσμοί της αποτελούν μέρος αυτής της πορείας. Βεβαίως, μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη θα έπρεπε να είναι ευρωπαϊκή υπόθεση και όχι αμερικανική.
Αυτό, όμως, αποτελεί το πολύ ένα επιχείρημα υπέρ της αποστασιοποίησης, συμπεριλαμβανομένης της απόσυρσης της αμερικανικής ομπρέλας ασφαλείας από την Ευρώπη, όχι υπέρ των σημερινών προσπαθειών του Τραμπ και της Ουάσιγκτον να ασκήσουν τη μεγάλη επιρροή τους στις εξελίξεις της ευρωπαϊκής πολιτικής. Επιπλέον, το επιχείρημα υπέρ της αμερικανικής αποδέσμευσης είναι αδύναμο και ανιστορικό.
Τόσο το 1917 όσο και το 1941, οι Αμερικανοί έμαθαν με τον δύσκολο τρόπο ότι, ακόμη κι αν δεν τους ενδιέφερε ένας ευρωπαϊκός πόλεμος, ένας ευρωπαϊκός πόλεμος θα μπορούσε κάλλιστα να ενδιαφερθεί για αυτούς. Στην πρώτη περίπτωση, η απειλή για τα αμερικανικά συμφέροντα προήλθε από τις γερμανικές ναυτικές επιθέσεις εναντίον αμερικανικών πλοίων που κατευθύνονταν προς και από τη Βρετανία. Στη δεύτερη, η Γερμανία κήρυξε ανοιχτά τον πόλεμο αφού ο ενθαρρυμένος σύμμαχός της, η Ιαπωνία, χτύπησε το Περλ Χάρμπορ.
Οι πολιτισμικοί πόλεμοι είναι πάντοτε συναρπαστικοί και, με φόντο μια έντονα αντιευρωπαϊκή στρατηγική εθνικής ασφάλειας, εκείνος που διεξάγει η κυβέρνηση Τραμπ εναντίον της ΕΕ δεν αποτελεί εξαίρεση. Όμως, όσο κι αν όλα μοιάζουν παιχνίδι αυτή τη στιγμή, αν η Ευρωπαϊκή Ένωση κατέρρεε στα χέρια της Ρωσίας και των ΗΠΑ του Τραμπ, να είστε βέβαιοι καταλήγουν οι αναλυτές ότι οι Αμερικανοί θα το μετάνιωναν πολύ γρήγορα.