οι αλλαγές στη βιομηχανία πετρελαίου είναι δραματικές, όμως οι περισσότεροι άλλοι τομείς παραμένουν ίδιοι, εγείροντας ερωτήματα για το μέλλον της χώρας.
Αν και είναι νωρίς για να αξιολογηθεί στο πλήρες εύρος της, η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να απαγάγει τον Νικολάς Μαδούρο και να “καταλάβει” τη βιομηχανία πετρελαίου της Βενεζουέλας είναι μάλλον μία από τις λιγότερο αρνητικές για τις ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον απέκτησε τον ουσιαστικό έλεγχο των μεγαλύτερων πετρελαϊκών αποθεμάτων στον κόσμο, αναχαίτισε την παρουσία της Κίνας ως αγοραστή και επενδυτή στη χώρα, και καρατόμησε έναν από τους πιο ενοχλητικούς εχθρούς της στη Νότια Αμερική, στέλνοντας ένα σαφέστατο μήνυμα στις υπόλοιπες ηγεσίες της περιοχής. Μέχρι στιγμής, ο Λευκός Οίκος φαίνεται να επιθυμεί να αναβαθμίσει τη βιομηχανία πετρελαίου της Βενεζουέλας, προωθώντας επενδύσεις και αποκομίζοντας ένα μεγάλο μερίδιο των κερδών. Ταυτόχρονα, οι ΗΠΑ εισάγουν το βενεζουελάνικο πετρέλαιο σε πολύ ελκυστικές τιμές, διακόπτοντας την πρόσβαση της Κίνας σε αυτό. Ευρύτερα, το μεγάλο σχέδιο των Αμερικανών φημολογείται πως αφορά στον συνδυασμό της παραγωγής ΗΠΑ- Βενεζουέλας- Αραβικών βασιλείων ώστε να θέσουν στο περιθώριο το μερίδιο αγοράς της Ρωσίας— με την έξοδο των ΗΑΕ από τον OPEC να συνιστά ίσως το δεύτερο βήμα.
Από την άλλη, η βιομηχανία πετρελαίου της Βενεζουέλας μάλλον χρειαζόταν μία έντονη παρέμβαση καθώς βρισκόταν σε μαρασμό εδώ και χρόνια. Σύμφωνα με στοιχεία, η παραγωγή αργού κατά την προεδρία Μαδούρο (2013-2025) μειώθηκε κατά 65%, με τη διαφυγή επενδύσεων και την απουσία ελεύθερης πρόσβασης στις διεθνείς αγορές να έχουν καταστροφικές συνέπειες. Η Ουάσιγκτον έχει σηματοδοτήσει με σαφήνεια πως επιθυμεί να αντιστρέψει αυτήν την τάση, παρέχοντας άδειες για νέες επενδύσεις και πιέζοντας τις αμερικανικές εταιρείες ορυκτών καυσίμων να δραστηριοποιηθούν στο Καράκας. Η νέα Πρόεδρος, Ντέλσι Ροντρίγκεζ, έχει μέχρι στιγμής ακολουθήσει τις υποδείξεις του Λευκού Οίκου, αλλάζοντας τη σχετική νομοθεσία για το πετρέλαιο και καλωσορίζοντας τους δυνητικούς επενδυτές.
Όμως, αυτή η έμφαση στον πετρελαϊκό κλάδο δεν φαίνεται να έχει οδηγήσει σε ορατές αλλαγές στην υπόλοιπη οικονομία ή την κοινωνία. Ο πληθωρισμός στη Βενεζουέλα παραμένει σε υψηλότατα επίπεδα, με τα περισσότερα νοικοκυριά να δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα. Η κατάσταση όσον αφορά τις πολιτικές ελευθερίες είναι επίσης νεφελώδης, με τη Ροντρίγκεζ να προχωρά σε ορισμένες συμβολικές κινήσεις καλής θέλησης, χωρίς ωστόσο να προωθεί ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις. Αυτό είναι και ένα από τα επιχειρήματα της αντιπολίτευσης, με πρωτοστάτη τη Μαρία Κορίνα Ματσάδο να μην κρύβουν τη δυσαρέσκειά τους για το πώς έχουν βρεθεί ξανά στο περιθώριο. Ειδικά η θέση της Ματσάδο είναι ιδιαίτερα αμήχανη καθώς είχε φτάσει στο σημείο να “δωρίσει” ακόμα και το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης που κέρδισε στον Ντόναλντ Τραμπ, χωρίς όμως να λάβει κάποιο αντάλλαγμα μέχρι στιγμής.
Στην πραγματικότητα, η επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα φαίνεται να αφορούσε αποκλειστικά τον έλεγχο των πετρελαϊκών αποθεμάτων, παρά οποιαδήποτε προσπάθεια πολιτικής αλλαγής. Η προσέγγιση αυτή είναι πολύ διαφορετική από τη στρατηγική της Ουάσιγκτον κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, όταν οι διάφοροι Πρόεδροι είχαν ως προμετωπίδα των επεμβάσεων σε τρίτες χώρες την «αποκατάσταση της δημοκρατίας» ή την «προστασία των δικαιωμάτων» και άλλα φιλόδοξα σχέδια nation-building, όπως εκείνο στο Ιράκ.