Ως σιωπηρή ομολογία ήττας μπορεί να χαρακτηριστεί η προθυμία των ΗΠΑ να ζητήσουν τη βοήθεια του ΟΗΕ σχετικά με το Ιράν. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, η αμερικανική κυβέρνηση προωθεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας ένα προσχέδιο που κατέθεσε το Μπαχρέιν, ένα από τα μη μόνιμα μέλη του οργάνου επί του παρόντος και μία από τις χώρες που έχουν πληγεί περισσότερο εξαιτίας του πολέμου. Το προσχέδιο περιλαμβάνει την επιβολή κυρώσεων κατά του Ιράν ως μοχλό πίεσης για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, ενώ αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο χρήσης βίας κατά της χώρας αν η Τεχεράνη δεν σεβαστεί το ψήφισμα. Με βάση τις διαθέσιμες πληροφορίες, η συγκεκριμένη πρόταση που θα ξεκινήσει να συζητείται σήμερα, αποτελεί τη νεότερη εκδοχή ενός άλλου προσχεδίου με πολύ πιο ρητή γλώσσα όσον αφορά τη χρήση βίας εναντίον του Ιράν. Ωστόσο, η Κίνα και η Ρωσία το μπλόκαραν.
Βλ. Σχετ.: Τεχεράνη: «Δεν Έχει Καν Αρχίσει» την Αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ – Τραμπ: Οι Ιρανοί θα «Χαθούν Από Προσώπου Γης» Αν Στοχοποιήσουν Αμερικανικά Πολεμικά
Πέραν αυτής της πρότασης, οι ΗΠΑ προωθούν τη δημιουργία μίας ναυτικής δύναμης υπό την εποπτεία της Βρετανίας και της Γαλλίας, με συμμετοχή 30 κρατών, η οποία θα εγγυηθεί την ασφάλεια στα Στενά του Ορμούζ. Προς το παρόν, τα ευρωπαϊκά κράτη είναι ιδιαίτερα διστακτικά ώστε να συμμετέχουν ενεργά σε οποιαδήποτε ενέργεια εξαιτίας των γεωπολιτικών και διπλωματικών συνεπειών. Εντούτοις, ένα επίσημο ψήφισμα από τον ΟΗΕ θα προσέθετε ένα επιπλέον επίπεδο νομιμοποιήσης για μία τέτοια δύναμη.
Οι κινήσεις αυτές έρχονται μετά τη νέα κλιμάκωση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν έπειτα από εβδομάδες αδιεξόδου στις διπλωματικές επαφές. Τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν ουσιαστικά κλειστά, ενώ οι ιρανικές δυνάμεις επιτέθηκαν εκ νέου κατά ενεργειακών στόχων στα ΗΑΕ. Η στοχοποίηση των ΗΑΕ συνιστά μία κίνηση αυξημένου συμβολισμού αν λάβει κανείς υπόψη την αποχώρηση του Άμπου Ντάμπι από τον OPEC και την ουσιαστική συμπόρευση με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Για την Ουάσιγκτον, η αξιοποίηση του ΟΗΕ μετά από μήνες αλλοπρόσαλλων κινήσεων χωρίς την ενημέρωση των στενότερων συμμάχων της, αποδεικνύει την εξαιρετικά δύσκολη θέση στην οποία έχει οδηγηθεί ο Λευκός Οίκος εξαιτίας των δικών του επιλογών.