Η Ινδία συνιστά έναν από τους μεγαλύτερους πελάτες των κρατών του Περσικού Κόλπου, κατέχοντας τη δεύτερη θέση ως εισαγωγέας πετρελαίου και φυσικού αερίου. Παραδόξως, τα δύο αυτά καύσιμα δεν είναι εκείνα που έχουν προκαλέσει το μεγαλύτερο χάος στην ινδική αγορά μετά τον αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ. Αντιθέτως, τα περισσότερα προβλήματα προκλήθηκαν από την έλλειψη υγραερίου (LPG), του μείγματος βουτανίου και προπανίου που χρησιμοποιείται από εκατομμύρια νοικοκυριά και επιχειρήσεις στην Ινδία. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία, η πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου εισάγει περίπου το 66% του υγραερίου που καταναλώνει και το 90% αυτών των φορτίων προέρχεται από τη Μέση Ανατολή.
Η εξάρτηση από τον Περσικό Κόλπο δεν είναι το μοναδικό μειονέκτημα του υγραερίου. Μολονότι οι προμήθειες LPG προς τους εμπορικούς χρήστες πωλούνται σε τιμές που διαμορφώνονται από την ελεύθερη αγορά, οι προμήθειες προς τα νοικοκυριά επιδοτούνται από το κράτος, ώστε να έχουν σχεδόν 50% χαμηλότερο κόστος. Οι επιδοτήσεις αυτές κόστισαν 3,4 δισεκατομμύρια για τα κρατικά ταμεία, ενώ παραμένει άγνωστο το πόσο θα κοστίσει η τρέχουσα κρίση. Επί του παρόντος, το Νέο Δελχί έχει επιβάλει μία σειρά μέτρων, δίνοντας προτεραιότητα στα νοικοκυριά που δεν είναι συνδεδεμένα με το δίκτυο φυσικού αερίου.
Μεσοπρόθεσμα, αυτός είναι ο στόχος της ινδικής κυβέρνησης, δηλαδή να αντικαταστήσει το υγραέριο με φυσικό αέριο. Εντός αυτούς του πλαισίου, οι συνδέσεις των νοικοκυριών με τα τοπικά δίκτυα φυσικού αερίου έχουν επιταχυνθεί, φτάνοντας τις 580.000 τον Μάρτιο 2026 έναντι 342.000 τον Μάρτιο 2025. Συνολικά, μέχρι τα τέλη του προηγούμενου έτους υπήρχαν περισσότερα από 16 εκατομμύρια νοικοκυριά με παροχή φυσικού αερίου, ενώ ο αριθμός των οικογενειών που λαμβάνουν τις επιδοτήσεις για το LPG αγγίζει τα 106 εκατομμύρια. Με βάση το σχέδιο του Νέου Δελχί, οι συνολικές συνδέσεις θα φτάσουν τα 35-40 εκατομμύρια μέχρι το 2030, περιορίζοντας τις δημοσιονομικές πιέσεις.