ο λιγνίτης και οι εισαγωγές με 4,5%, αντίστοιχα, και τα μεγάλα υδροηλεκτρικά με 3,8%. Τέλος, οι εξαγωγές ανήλθαν στις 25,894 MWh και οι εισαγωγές 8,111 στις MWh.
Εν τω μεταξύ, η εικόνα της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας στη ΝΑ Ευρώπη την εβδομάδα 23-29 Μαρτίου, δίνει μεν την αίσθηση μιας πρόσκαιρης διολίσθησης, χωρίς όμως να μεταβάλει το γενικότερο κλίμα αβεβαιότητας. Οι τιμές υποχώρησαν σε γενικές γραμμές, ακολουθώντας την αποκλιμάκωση του φυσικού αερίου στην αρχή της εβδομάδας, με την Ελλάδα να κινείται πτωτικά (-3,55% στα 96,75 ευρώ/MWh) και τις περισσότερες αγορές να καταγράφουν ήπιες διορθώσεις που παραπέμπουν περισσότερο σε σταθεροποίηση παρά σε ουσιαστική αποκλιμάκωση.
Η εξαίρεση της Τουρκίας, που σημείωσε άνοδο σχεδόν 10%, υπενθυμίζει ότι οι εθνικές ιδιαιτερότητες, με έμφαση στη ζήτηση, εξακολουθούν να παίζουν καθοριστικό ρόλο.
Αντίθετα, οι πιο έντονες διορθώσεις σε Ιταλία και Σερβία παραπέμπουν σε μερική εκτόνωση της πρότερης πίεσης, χωρίς όμως να σηματοδοτούν διαρθρωτική μεταβολή της τάσης.
Σε κάθε περίπτωση, το γεωπολιτικό ρίσκο καθορίζει τα κινήσεις στην αγορά. Τα γεγονότα στην Μέση Ανατολή και τον Κόλπο διατηρούν υψηλά τα risk premiums σε φυσικό αέριο και πετρέλαιο, γεγονός που σημαίνει ότι ακόμη και όταν οι τιμές υποχωρούν εβδομαδιαία, η πιθανότητα νέας ανόδου παραμένει υπαρκτή και άμεση.
Ενδεικτικό της εύθραυστης ισορροπίας είναι ότι, παρά τη διολίσθηση, οι περισσότερες χώρες της περιοχής εξακολουθούν να κινούνται πάνω από τα 100 ευρώ/MWh, αλλά με σημαντικές αποκλίσεις. Η μέση χονδρική τιμή στην Τουρκία είναι 26 ευρώ/MWh, ενώ στην Ιταλία 138 ευρώ/MWh.
Αυτή η διαφοροποίηση αναδεικνύει όχι μόνο τις ανισορροπίες που υπάρχουν, αλλά και τα όρια της σύγκλισης στις διασυνδεδεμένες αγορές.
Ταυτόχρονα, οι αγορές στη Δυτική και την Κεντρική Ευρώπη κατέγραψαν σημαντική πτώση τιμών, με αιχμή την Γερμανία και την Ιβηρική, χάρη στο άλμα της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ, ενώ στην Γαλλία είχαμε μια εντελώς διαφορετική εικόνα, όπου η απότομη άνοδος των χονδρεμπορικών τιμών πιθανόν να συνδέεται με τους περιορισμούς στη διαθεσιμότητα πυρηνικής ισχύος. Όλη αυτή η εικόνα υπενθυμίζει ότι η ενεργειακή μετάβαση δεν εξελίσσεται με ομοιογενή τρόπο στην Ευρώπη.
Παράλληλα, η έναρξη της νέας εβδομάδας δείχνει πόσο εύκολα μπορεί να ανατραπεί η τάση: οι τιμές επανέρχονται σε ανοδική τροχιά, ξεπερνώντας εκ νέου τα 150 ευρώ/MWh σε αρκετές αγορές. Αυτό ενισχύει την εκτίμηση ότι η πρόσφατη αποκλιμάκωση ήταν συγκυριακή.
Στο μέτωπο της ζήτησης, η περιοχή κατέγραψε αξιοσημείωτη αύξηση της τάξης του +5%, σχεδόν αποκλειστικά λόγω της μεγάλης κατανάλωσης στην Τουρκία. Χωρίς αυτήν, η εικόνα θα ήταν πολύ αρκετά διαφορετική, με ορισμένες αγορές, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα, να εμφανίζουν πτωτική τάση.
Η παραγωγή από ΑΠΕ ενισχύθηκε σημαντικά, κυρίως χάρη στην ηλιακή παραγωγή, αλλά η εικόνα παραμένει ανομοιογενής. Η Ελλάδα, για παράδειγμα, εμφάνισε συνολική μείωση λόγω της κατάρρευσης της αιολικής παραγωγής, παρά την ισχυρή ανάκαμψη των φωτοβολταϊκών. Το γεγονός αυτό αναδεικνύει με σαφήνεια το διαχρονικό πρόβλημα της μεταβλητότητας των ΑΠΕ, ιδιαίτερα όταν η εξάρτηση από τον άνεμο είναι υψηλή.
Αντίστοιχα, η υδροηλεκτρική παραγωγή αυξήθηκε σε περιφερειακό επίπεδο, αλλά σχεδόν αποκλειστικά λόγω της Τουρκίας, με αρκετές άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, να κινούνται πτωτικά. Και αυτή η ανισορροπία δείχνει πόσο εξαρτημένη παραμένει η περιοχή από τις υδρολογικές συνθήκες σε τοπικό επίπεδο.
Η ενίσχυση των ΑΠΕ και η πιο ήπια ζήτηση σε ορισμένες αγορές οδήγησαν σε μείωση της θερμικής παραγωγής, κυρίως από μονάδες φυσικού αερίου. Ωστόσο, και εδώ δεν λείπουν οι αποκλίσεις καθώς η Τουρκία και η Βουλγαρία κατέγραψαν θετικό πρόσημο αφού υποχρεώθηκαν να αυξήσουν την παραγωγή τους για να καλύψουν εγχώριες ανάγκες.
Τέλος, οι διασυνοριακές ροές εντάθηκαν, με τις εισαγωγές να αυξάνονται αισθητά, επιβεβαιώνοντας την αυξανόμενη αλληλεξάρτηση των αγορών. Η Ιταλία παραμένει ο μεγαλύτερος εισαγωγέας, γεγονός που υπογραμμίζει τη διαρθρωτική της εξάρτηση, ενώ άλλες χώρες, όπως η Σερβία, κινούνται προς μεγαλύτερη ισορροπία.