Αναβάλλει την λήψη αποφάσεων για την μείωση της φορολογίας της βενζίνης υποστηρίζοντας ότι αναμένει μιάν απόφαση μέτρων σε ευρωπαικό επίπεδο. Πολύ φοβούμεθα ότι πρόκειται για πρόφαση. Οι κρατιστές που μας κυβερνούν ενδιαφέρονται για τα έσοδα του Δημοσίου και όχι για την διαμόρφωση όρων ευημερίας για τους πολίτες.
Δεδομένου δε ότι πρώτη η Ιταλία και ακολούθως η Αυστρία και η Πορτογαλία προχώρησαν στην εφαρμογή εθνικής πολιτικής μειώσεως της φορολογίας στα καύσιμα, το ερώτημα καθίσταται θεσμικό και απευθύνεται προς τον ίδιο τον Πρωθυπουργό: Γιατί η κ. Μελόνι μπορεί να μειώσει τους φόρους και η Ελλάς δεν μπορεί; Γιατί η Ιταλία, η Αυστρία και η Πορτογαλία μπορούν να εφαρμόζουν εθνική πολιτική υπέρ των πολιτών τους και η Ελλάς δεν μπορεί; Μήπως απλώς δεν θέλει;
Ανεπισήμως κυβερνητικοί παράγοντες εσχολίαζαν ότι δεν είμαστε το ίδιο με την Ιταλία, η οποία είναι μια μεγάλη βιομηχανική χώρα με τελείως διαφορετικές δυνατότητες σε σχέση με την δική μας. Ήσαν οι ίδιοι όμως που κατ’ επανάληψιν έχουν θριαμβολογήσει για το success story της ελληνικής οικονομίας. Αφού λοιπόν η επιτυχία της οικονομικής μας πολιτικής είναι τόσο μεγάλη, πως γίνεται και δεν έχουμε δυνατότητες ανάλογες με της Αυστρίας και της Πορτογαλίας, που ούτε το μέγεθος της Ιταλίας έχουν ούτε το επίπεδο της βιομηχανικής της αναπτύξεως; Μπόρεσαν όμως και αυτές να μειώσουν τους φόρους στα καύσιμα προς όφελος των πολιτών τους. Οπότε το ερώτημα επανέρχεται: Η Ελλάς γιατί δεν μπορεί, κ. Πρωθυπουργέ;
Αξίζει στο σημείο αυτό να παραθέσουμε το μήνυμα της Πρωθυπουργού της Ιταλίας κ. Τζώρτζια Μελόνι όπως το ανήρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτυώσεως: «Η κυβέρνησίς μας συνεχίζει να δραστηριοποιείται με στόχο την αντιμετώπιση της αυξήσεως της τιμής των καυσίμων, η οποία είναι αποτέλεσμα της κρίσεως στην Μέση Ανατολή. Ενεργοποιήσαμε αμέσως όλους τους μηχανισμούς που διαθέτουμε, για να εγγυηθούμε διαφάνεια στις τιμές και για να παρέμβουμε, με την Οικονομική Αστυνομία και την Αρχή Ανταγωνισμού, σε περιπτώσεις αδικαιολογήτων αυξήσεων στα πρατήρια. Χάρις σε αυτήν την δράση, έως τώρα στην χώρα μας οι αυξήσεις των τιμών είναι πιο περιορισμένες, εν συγκρίσει προς άλλα, μεγαλύτερα ευρωπαικά κράτη».
Δεν βρήκαμε μέχρι στιγμής κάποιαν ανάλογη δήλωση του (λαλίστατου κατά τα άλλα) Έλληνος Πρωθυπουργού. Μόνον κάποιες απαντήσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, που δεν αναφέρονται στους πολίτες, αλλά στους αριθμούς. Στις «οροφές δαπανών» και στο αν «βγαίνει ο λογαριασμός». Το αν και κατά πόσον «βγαίνει ο λογαριασμός» των πολιτών με τις αποδοχές που έχουν και με τις ανατιμήσεις που αντιμετωπίζουν μάλλον δεν απησχόλησε τον κ. Παύλο Μαρινάκη, ο οποίος μεταξύ άλλων είπε:
«Υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις, κυρίως στους άμεσους φόρους, όπου με μικρότερους φορολογικούς συντελεστές έχεις παραπάνω έσοδα, αλλά υπάρχουν και φόροι όπως ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης, που είναι μια διαφορετική περίπτωση, που είναι πιο ξεκάθαρα τα έσοδα με βάση τον φορολογικό συντελεστή. Κλείνω αυτή την παρένθεση. Η πρώτη προϋπόθεση λοιπόν είναι να βγαίνει ο λογαριασμός. Η δεύτερη προϋπόθεση είναι αυτό να μπορέσει να εξασφαλίσει ότι θα περάσει στους καταναλωτές, στους πολίτες, στην κοινωνία». Αλλά παρακάτω κάνει και διακρίσεις ότι «δεν έχει την ίδια ανάγκη κάποιος που μπορεί να βάζει σε ένα πολύ πιο μεγάλου κυβισμού ακριβό αυτοκίνητο βενζίνη»! Σαν να ακούει κανείς υπουργό αριστερής διακυβερνήσεως…
Όμως η Κυβέρνησις, την οποία εκπροσωπεί ο κ. Μαρινάκης, ενδιαφέρεται, καθώς φαίνεται, πρωτίστως να μην μειωθούν τα έσοδά της, οπότε ομιλεί για «οροφές δαπανών» και «αντίμετρα». Λέγει: «Όταν καλείσαι να πάρεις εσύ μονομερώς, όχι δηλαδή στο πλαίσιο μιάς ευρύτερης ευρωπαικής απόφασης, ένα μέτρο, παράδειγμα να μειώσεις ένα φόρο, πρέπει να βρείς και το αντίστοιχο αντίμετρο. Γιατί αν πάρεις το μέτρο αυτό, θα έχεις μια σχετική απώλεια εσόδων που θα πρέπει να την καλύψεις από αλλού»…
Ας συγκρίνει κανείς το ξεκάθαρο μήνυμα που δίδει η ανάρτησις της κ. Μελόνι με τους ισχυρισμούς του κ. Μαρινάκη και θα βγάλει αβιάστως τα συμπεράσματά του.
Αλλά το ερώτημα παραμένει: Η Ελλάς γιατί δεν μπορεί, κ. Πρωθυπουργέ, να προβεί σε μειώσεις φόρων ανάλογες με αυτές τις οποίες έκανε η Ιταλία;
Κατανοούμε βεβαίως το πρόβλημα της Κυβερνήσεως, η οποία επιβαρύνοντας συνεχώς με φόρους τα καύσιμα έχει καταστήσει τα πρατήρια βενζίνης εισπρακτικό μηχανισμό της Εφορίας. Μόνον τα έσοδα από τον Ειδικό Φόρο Καταναλώσεως στην βενζίνη ανέρχονται σε 2,095 δισ. ευρώ ετησίως, στα οποία προστίθεται 1,5 δισ. ακόμη από τον ΕΦΚ στο ντήζελ κινήσεως. Πρόκειται για φόρο κατ’ όγκον, δηλαδή υπολογίζεται ανά λίτρο και όχι ως ποσοστό επί της αξίας, γεγονός που σημαίνει ότι παραμένει σταθερός ανεξαρτήτως των διακυμάνσεων της διεθνούς τιμής του πετρελαίου. Για την βενζίνη, ο φόρος ανέρχεται σε 70 λεπτά ανά λίτρο, ενώ για το πετρέλαιο κινήσεως σε 41 λεπτά ανά λίτρο.
Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι ο ΕΦΚ δεν αποτελεί την μοναδική φορολογική επιβάρυνση. Στην τελική τιμή των καυσίμων επιβάλλεται και ΦΠΑ 24%, ο οποίος υπολογίζεται επί του συνόλου της τιμής, δηλαδή και επί του ιδίου του ΕΦΚ.
Συνολικά, οι φόροι (ΕΦΚ και ΦΠΑ) αποτελούν το 55% έως 65% της τελικής τιμής των καυσίμων στην αντλία, γεγονός που κατατάσσει την Ελλάδα μεταξύ των χωρών με την υψηλότερη φορολογία καυσίμων στην Ευρωπαική Ένωση. Την φορολογία αυτή δεν δείχνει διατεθειμένη να την μειώσει η Κυβέρνησις. Το ενδιαφέρον της επικεντρώνεται στα έσοδα του (δυσλειτουργικού και σπατάλου) Δημοσίου και όχι στην ευημερία των πολιτών.
(από την εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ»)