Με την άμεση εξολόθρευση μεγάλου τμήματος της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της βαλλόμενης χώρας να αποτελεί την ειδοποιό διαφορά. Μπορεί να μην έχουμε δει ακόμα τις εκατόμβες των νεκρών από τον οκταετή Ιρανό-Ιρακινό πόλεμο (1981-1989), ή την απόλυτη καταστροφή των χερσαίων στρατιωτικών δυνάμεων (όπως επί Σαντάμ Χουσεΐν το 1991 και 2003), ή την ισοπέδωση της Γάζας από τους Ισραηλινούς (2023-2025), ή τον βομβαρδισμό με διατρητικές βόμβες των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν από την αεροπορία των ΗΠΑ ( Ιούνιος 2025), αλλά είναι η πρώτη φορά που ο πόλεμος εξαπλώθηκε με τόση ταχύτητα και ένταση εμπλέκοντας μέσα σε λίγα 24ωρα όλες σχεδόν τις χώρες του Κόλπου.
Με το Ιράν αμυνόμενο να βάλλει σε πρώτη φάση κατά Αμερικανικών βάσεων και εν συνεχεία να εξαπολύει επιθέσεις κατά πετρελαϊκών και παρεμφερών στόχων (διυλιστήρια, πηγάδια παραγωγής, μονάδες παραγωγής LNG, λιμενικές εγκαταστάσεις κ.α.) στις άνω χώρες. Μάλιστα η σφοδρότητα και ακρίβεια των Ιρανικών επιθέσεων κατά των ενεργειακών εγκαταστάσεων σε Σ.Αραβία, Μπαχρέιν, ΗΑΕ, Κατάρ και Ιράκ, είναι τέτοια που οι περισσότερες εταιρείες προκειμένου προστατεύσουν τις υποδομές τους ανακοίνωσαν το κλείσιμο των παραγωγικών τους μονάδων, επικαλούμενες λόγους ανωτέρας βίας (force majeure).
Ολόκληρο το άρθρο στη στήλη Σχόλιο εδώ