Διαφορετικά, θα πρόκειται για μία μακρά διαμάχη που θα κριθή από την οικονομική αντοχή των δύο αντιπάλων. Δηλ. των Ηνωμένων Πολιτειών από την μια και του Ιράν από την άλλη, χωρίς να αποκλείεται και η στρατιωτική επέμβαση των Αμερικανικών ειδικών δυνάμεων α-λα Βενεζουέλα.
Η σύγκριση της οικονομικής επιφάνειας των αντιπάλων δεν αφήνει αμφιβολία ότι η Αμερική έχει «το πάνω χέρι»: Το Ιράν είναι 4 φορές μικρότερο σε πληθυσμό και 44 φορές σε εθνικό προϊόν.
Εν τούτοις, από την σύγκρουση προκύπτουν ορισμένες παρενέργειες για την Αμερική: οι τεράστιες αμυντικές δαπάνες θα απαιτήσουν μεγαλύτερο δανεισμό που θα αποδυναμώσει περαιτέρω το δολλάριο και θα αναβάλει τη μείωση των επιτοκίων η οποία θα εγγραφεί στις …Ελληνικάς καλένδας με την άνοδο του πληθωρισμού.
Τυχόν παράταση του πολέμου θα μεταβάλλει την Αμερικανική οικονομία σε «πολεμική» ενώ χρειάζεται να γίνη πιο ανταγωνιστική της Κινεζικής, με έμφαση στην έρευνα. Έπειτα δεν είναι βέβαιο ότι ο Αμερικανικός λαός είναι έτοιμος να παρακολουθήσει τον πρόεδρό του που προσπαθεί να ματαιώσει τις πυρηνικές φιλοδοξίες των Ιρανών ισλαμιστών να καταστρέψουν το Ισραήλ. Πάντως το ριζοσπαστικό Ισλάμ υπέστη σοβαρό πλήγμα.
Η Ευρώπη αρνείται ν’ αναλάβει τις ευθύνες για ένα νέο ολοκαύτωμα και το μόνο όφελος που προέκυψε από την Τουρκοφιλία του Ιράν είναι ότι ο Ερντογάν απαγόρευσε την χρήση του Τουρκικού εναερίου χώρου από Αμερικανικά αεροπλάνα. Την ίδια ώρα, το αεροπλανοφόρο «Τζέραλντ Φόρντ» ναυλοχεί στην Σούδα εξ αιτίας βλάβης στις τουαλέτες του.
Ελπίζεται να καταλάβουν στο Στέητ Ντιπάρτμεντ ποιος είναι πραγματικός φίλος της Αμερικής, που βεβαίως δεν είναι λόγος να επαίρεται ο κ.Μητσοτάκης και να ζητεί «τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών» (*).
(*) Απ’ το ποίημα του Κων/νου Καβάφη «Η ΣΑΤΡΑΠΕΙΑ» του 1910.