Και μπορεί, από τους ισχυρούς της Γης, ο σεβασμός προς το Διεθνές Δίκαιο να ήταν προσχηματικός, όμως έστω και έτσι εκφραζόταν. Σήμερα και τα προσχήματα και οι μάσκες έχουν πέσει. Ζούμε σε μια μεταβατική περίοδο, εν όψει μιας μακροχρόνιας διαφορετικής θεωρήσεως της γεωπολιτικής και των διεθνών σχέσεων. Πλέουμε ήδη σε νερά αχαρτογράφητα, αλλά τουλάχιστον διαθέτουμε στρατιωτική ισχύ, την οποία δεν είχαμε πριν λίγα χρόνια. Αυτό που είναι ασαφές είναι αν υπάρχει (ή αν θα επιδειχθεί την στιγμή που θα απαιτηθεί) η πολιτική βούλησις για την χρήση αυτής της ισχύος προς υπεράσπισιν των εθνικών συμφερόντων. Διότι η πολιτική βούλησις είναι ο μοναδικός πολλαπλασιαστικός παράγων στην εξίσωση της ισχύος. Εάν είναι μηδενική, και όλοι οι άλλοι παράγοντες μηδενίζονται. Τα ισχυρότερα συστήματα και ο πλέον εκπαιδευόμενος Στρατός χωρίς ηγεσία ή (το χειρότερο) με άβουλη ηγεσία καθίσταται αναποτελεσματικός.