το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, τον Διεθνή Ναυτιλιακό Οργανισμό (ΙΜΟ) και κατ’ επέκτασιν τις υπερπόντιες ναυτιλιακές χώρες – άρα και την Ελλάδα έστω κι αν αποσιωπάται επισήμως το γεγονός. Τουλάχιστον δύο ελληνόκτητες ναυτιλιακές μεταφέρουν Ρωσικό πετρέλαιο που θεωρείται αποκλεισμένο από την δυτική αγορά.
Η διαστολή της «σφαίρας επιρροής» των ΗΠΑ από Λατινικής Αμερικής, Γροιλανδίας μέχρις Ιράν, θέτει κι ένα πρόβλημα στην Αμερικανική κυβέρνηση όχι μόνο ισχύος για να ελέγξει 1.470 σκιώδη «τάνκερς» ανά την υφήλιο αλλά και ιστορίας καθώς ήταν εκείνη που ίδρυσε το 1945 τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών στον Άγιο Φραγκίσκο και τα εν συνεχεία παρακλάδια όπως τον ΙΜΟ το 1948 στην Γενεύη, το Συμβούλιο Οικονομικών και Κοινωνικών υποθέσεων (ECOSOC) , ακόμη και την διεθνή συνθήκη θαλασσίων ζωνών και κυριαρχίας UNCLOS το 1982 στην Ζαμάϊκα της Καραβαϊκής θαλάσσης.
Με την διεύρυνση των Αμερικανικών επεμβάσεων ανά τον κόσμο είναι σαν «η Αμερική να πυροβολεί τα πόδια της». Ακριβέστερα να διαψεύδει την ιστορία της ως ειρηνικής χώρας κι ηγέτιδος του πλανήτου.
Πρόκειται για παγκόσμιο ζήτημα που δεν αφορά μόνο την «σκιώδη αρμάδα», η οποία διακινεί παρανόμως πετρέλαιο αλλά και τους νομίμους στόλους ναυτικών χωρών, ακόμη και τον μοναδικό αριθμό ταυτότητος κάθε πλοίου, που αλλάζει στα «σκοτεινά πετρελαιοφόρα» κάθε φορά.
Εάν συνεχισθεί η τακτική των συλλήψεων πλοίων στην ανοικτή θάλασσα θα κλονισθεί η εμπιστοσύνη των πλοιοκτητών και ναυλωτών και σιγά-σιγά το θαλάσσιο εμπόριο (το 80% του παγκοσμίου) θα περάσει στο έλεγχο της Κίνας και Ρωσίας που δεν φοβούνται να διακινδυνεύσουν ένοπλες συγκρούσεις με την Αμερική.
Η εμβέλεια του Αμερικανικού πολεμικού ναυτικού δεν συνοδεύεται με αντίστοιχη ναυπηγική ικανότητα που έχει περάσει στα χέρια της Κίνας, Ιαπωνίας και Νοτίου Κορέας.
Τα μικρά Ελληνικά ναυπηγεία δεν μπορούν ν’ ανταγωνιστούν ναυπηγικούς κολοσσούς, ακόμη κι αν δεχθούν μεγάλες Αμερικανικές επενδύσεις όπως σχεδιάζεται να γίνουν στην Ελευσίνα.