Ο Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας (ΟΕΚ), ένας ιστορικός θεσμός 70 ετών, με σημαντικά αποτελέσματα στην εξασφάλιση στέγης σε εκατοντάδες χιλιάδες δικαιούχους εργαζόμενους από το 1954 (τότε ιδρύθηκε), έχει εξελιχθεί ήδη από το 1980 σε μεγαλύτερο πολιτικο-κομματικό και οικονομικό άγος όλων των εποχών για ψηφοθηρικούς λόγους!
Αυτό το άγος μού θύμισαν τα τελευταία ρεπορτάζ που εμφανίζουν “συνεπείς δανειολήπτες του ΟΕΚ” να χάνουν την έκπτωση της τελικής οφειλής τους, η οποία ρυθμίστηκε με την υπ΄ αριθμόν 52246/3173/26-1-18 απόφαση της τότε αρμόδιας υπουργού Έφης Αχτσιόγλου (επί ΣΥΡΙΖΑ) , της τελευταίας “ψυχόπονης” υπουργού με την οποία (τί άλλο;) “κουρεύτηκαν” οφειλές δανειοληπτών του πολύπαθου ΟΕΚ.
Κάπως έτσι άρχισε και το τέλος του ΟΕΚ ήδη από τις αρχές του 1980, όπως προκύπτει από συνεχή άρθρα μου στον “Οικονομικό Ταχυδρόμο” και στα “Νέα” μετά το 1975, τα οποία όλα συγκεντρώθηκαν στο ογκώδες βιβλίο μου “Αυτή είναι η Ελλάς, τα οκτώ μεγαλύτερα οικονομικά εγκλήματα μετά τη μεταπολίτευση”, που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις “Ελληνικά Γράμματα” το 2000. Ένα από τα οκτώ αυτά οικονομικά εγκλήματα ήταν κι εκείνο της ψηφοθηρικής αξιοποίησης ενός ιστορικού και με μεγάλη προσφορά στον τομέα της κοινωνικής κατοικίας έως τότε ΟΚΕ.
(η συνέχεια στο slpress.gr)