Είναι μάλλον περιττό να επαναλάβουμε λεπτομερώς τι ακριβώς συμβαίνει αυτή την εποχή στη διεθνή σκηνή και πώς αυτό επηρεάζει και την Ελλάδα. Η φαντεζί απόχρωση που κάλυπτε τους πολυμερείς οργανισμούς έχει σχεδόν ξεφτίσει και αρχίζει να έρχεται ξανά στην επιφάνεια εκείνο που, ούτως ή άλλως, καθόριζε πάντα τις διεθνείς σχέσεις και ισορροπίες: η πραγματική ισχύς

Αυτή η απότομη στροφή εκ των πραγμάτων οδηγεί σε μια συζήτηση, στην οποία μπορεί να συμμετάσχουν μόνο τα «μεγάλα παιδιά». Η παράμετρος αυτή ανοίγει διάπλατα την ευρωπαϊκή πόρτα στην Τουρκία, η οποία θεωρείται από πολλούς εταίρους πολύτιμη και αναντικατάστατη στην προσπάθεια για τη στρατηγική αυτονομία.

Πολλά έχουν ειπωθεί για την Τουρκία, ωστόσο η υπερβολική ανάλυση περιττεύει. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η Τουρκία είναι ενεργός γεωπολιτικός δρων, με αναθεωρητική ατζέντα και βούληση να «βρέξει τα πόδια» προκειμένου να επιπλεύσει σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία.

Το ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς.

Κατ’ αρχάς, ο δημόσιος διάλογος πρέπει να ξεφύγει από τη νηπιακή κατάσταση στην οποία τον έχουν ποντίσει δεκαετίες απλής επικοινωνιακής διαχείρισης. Οι πολίτες αυτής της χώρας πρέπει να καταλάβουν ότι η έννοια της ασφάλειάς της δεν είναι αφηρημένη, αλλά τους αφορά άμεσα.

Ενα τέτοιο σήμα θα δινόταν πολύ εύκολα με μία απόφαση: στράτευση όλων στα 18 και αύξηση της στρατιωτικής θητείας τόσο όσο χρειάζεται, ώστε μετά ένα χρόνο ή 15 μήνες να απολύονται ως μαχητές με συγκεκριμένες δυνατότητες. Επίσης, η εθελοντική στράτευση των γυναικών θα πρέπει κάποια στιγμή να γίνει υποχρεωτική· άλλωστε το Σύνταγμα δεν αποτρέπει κάτι τέτοιο.

Αυτές, όμως, είναι οι πιο απλές λύσεις. Πιο δύσκολο θα είναι η Ελλάδα να αποκτήσει μια οικονομία με αναπτυξιακές δυνατότητες, που θα επιτρέψουν να μεγαλώσει η πίτα. Το Ισραήλ, πέρα από καθολική στράτευση, έχει υπερδιπλάσιο ΑΕΠ από την Ελλάδα, με ανάπτυξη η οποία προέρχεται σε σημαντικό βαθμό και από την τεχνολογία. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να διαλυθούν ή να μειωθούν ολιγοπώλια και να ανέβει ο εσωτερικός ανταγωνισμός. Να αποκτήσει, δηλαδή, η χώρα κανονική οικονομία, η οποία θα υπηρετεί ένα στόχο και όχι ένα περιορισμένο, προκαθορισμένο δίκτυο.

Και βεβαίως, θα πρέπει άπαντες να αντιληφθούν ότι η επιβίωση στις νέες συνθήκες συνεπάγεται ρίσκο. Αρα οι ελληνικές δυνατότητες θα πρέπει να παραχωρούνται σε συμμάχους και εταίρους χωρίς υπεκφυγές. Δύσκολες επιλογές, πιο δύσκολη όμως είναι η πραγματικότητα.

(από την εφημερίδα "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ")

Ακολουθήστε το energia.gr στο Google News!Παρακολουθήστε τις εξελίξεις με την υπογραφη εγκυρότητας του energia.gr