Μας γράφει αναγνώστης της «Κ»: Πολύ ωραία ακούγονται αυτά που γράφετε για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και για το υπουργείο Περιβάλλοντος που κατ’ αποκλειστικότητα θα αναλάβει αυτήν την ευθύνη. Αλλά, από τα σημερινά πολιτικά πρόσωπα βρίσκετε κάποιον που θα μπορούσε να αναλάβει αυτό το υπουργείο, να το οργανώσει, να το στελεχώσει κατάλληλα και να ασκήσει πραγματική και γόνιμη περιβαλλοντική πολιτική;
Πρώτα πρώτα ο μελλοντικός υπουργός Περιβάλλοντος, αν είναι πολιτικό πρόσωπο και ανήκει σε κόμμα θα πρέπει να γνωρίζει και να το έχει αποφασίσει ότι δεν πρόκειται να εκλεγεί στις επόμενες εκλογές. Φαντάζεστε πόση «λαϊκή αγανάκτηση» θα εισπράξει αν θέλει να βάλει σε κάποια τάξη τη διαχείριση των απορριμμάτων και τις χίλιες τόσες αδέσποτες και ανεξέλεγκτες χωματερές; Και πολύ περισσότερο αν θελήσει απλώς να εκλογικεύσει την κατανάλωση νερού στον Θεσσαλικό Κάμπο και στους άλλους κάμπους, όταν κάθε αγρότης χωριστά και όλοι μαζί πιστεύουν ότι το νερό που αντλούν από τη γεώτρηση του χωραφιού τους, νόμιμη ή παράνομη, είναι δικό του, του ανήκει και μπορεί να το κάνει ό,τι θέλει; Και δεν σας λέω αν θελήσει να προστατεύσει τη φυσιογνωμία και τις ακτές των νησιών μας από τη λαίλαπα του πρόχειρου τουρισμού και της αυθαίρετης δόμησης. Ούτε αν θελήσει να προστατεύσει τα δάση και τις καμένες εκτάσεις από την επιδρομή των καταπατητών και των ποκιλώνυμων οικοδομικών συνεταιρισμών.
Και αυτά είναι τα λιγότερα. Τον πρώτο μήνα μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ο υπουργός Περιβάλλοντος θα έλθει σε ευθεία και μετωπική σύγκρουση με όλους τους άλλους υπουργούς, και τελικά με τον πρωθυπουργό. Ας πούμε ότι θα θελήσει να επιβάλει όρους και κανόνες στις περιβαλλοντικές μελέτες σε όλα τα δημόσια και ημιδημόσια έργα, γιατί οι σημερινές είναι της πλάκας. Στο τέλος του πρώτου μήνα ολόκληρο το Υπουργικό Συμβούλιο και ο πρωθυπουργός θα διαπιστώσουν ότι με αυτό το υπουργείο και με όλη αυτήν την οικολογία... θα χάσουμε τις επόμενες εκλογές και αυτό, για τα πολιτικά μας ήθη, είναι το έσχατο και μέγιστο κακό που μπορεί να πλήξει... τη χώρα, το έθνος και τα συμφέροντα. Και ο νέος υπουργός Περιβάλλοντος θα πάθει ό,τι έπαθε η κ. Μαριέττα Γιαννάκου και παλαιότερα ο κ. Τάσος Γιαννίτσης με το ασφαλιστικό. Ενώ όλα τα είχαν αποφασίσει από κοινού στο Υπουργικό Συμβούλιο, στο τέλος όλοι τους εγκατέλειψαν και εστράφησαν εναντίον τους. Η κ. Γιαννάκου, το μαύρο πλέον πρόβατο του κόμματός της, δεν εξελέγη καν βουλευτής!
Οι παρατηρήσεις του αναγνώστη αναφέρονται σε πραγματικές καταστάσεις και τις περιγράφουν. Υπάρχουν και πολλές άλλες, ίσως πολύ ισχυρότερες και με ισχυρότερες «λαϊκές αντιστάσεις».
Ειλικρινά δεν τα πιστεύω αυτά. Η προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων είναι ήδη και στο μέλλον θα είναι περισσότερο το πρώτο και μέγιστο πρόβλημα της χώρας και του λαού. Ο λαός δεν είναι ούτε ανόητος, ούτε ανώριμος καταλαβαίνει το συμφέρον του και το απέδειξε. Απλώς οι αδυναμίες του πολιτικού μας συστήματος μεταφέρονται στον λαό και κατόπιν χρησιμεύουν ως άλλοθι για την αναπαραγωγή τους και τη διαιώνισή τους. Φαύλος κύκλος που μπορεί να σπάσει μόνο με τη διαμόρφωση ισχυρής πολιτικής βούλησης για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων. Τίποτα δεν είναι έτοιμο και δεδομένο. Το υπουργείο Περιβάλλοντος (αν δεν είναι και αυτό της πλάκας) πρωτίστως έχει να κάνει αυτό: να διαμορφώσει την πολιτική βούληση για την προστασία του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων και, σε πρώτο στάδιο, να την εκφράσει με ολοκληρωμένη και συνεκτική νομοθεσία, που θα ρυθμίζει όλες τις σχέσεις των πολιτών με το φυσικό περιβάλλον. Να ξέρουν όλοι τι μπορούν να κάνουν και τι όχι, τι είναι νόμιμο και τι παράνομο.
Ούτε και εδώ έχουμε να ανακαλύψουμε τον τροχό. Υπάρχουν υποδείγματα για να τα προσαρμόσουμε στις δικές μας συνθήκες.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 17/11/2007)