O Πούτιν Λέει την Αλήθεια Χωρίς Φόβο

O Πούτιν Λέει την Αλήθεια Χωρίς Φόβο
του Δημήτρη Θωμά
Σαβ, 1 Μαΐου 2021 - 17:48

Πολλοί είναι εκείνοι στην Αμερική και την Ευρώπη που διερωτώνται τί πραγματικά είναι αυτό που επιθυμεί ο Βλαντιμίρ Πούτιν. Τις περισσότερες φορές η απάντηση είναι ότι ο Πρόεδρος της Ρωσίας επιθυμεί ακριβώς αυτό που εκφράζει ως μήνυμα, όπως για παράδειγμα στο πρόσφατο διάγγελμα του, κατά τη διάρκεια του οποίου προειδοποίησε τη Δύση να μην παραβιάσει τις κόκκινες γραμμές της Μόσχας

Το Λονδίνο ειδικά, που παρακολουθεί, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο βρετανικός Spectator με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις κινήσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν, εκτιμά ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ τακτικής και στρατηγικής του Προέδρου της Ρωσίας, και μερικές φορές κάνει οικονομία στην αλήθεια για να επιτύχει τους στόχους του, όπως για παράδειγμα με την προσάρτηση της Κριμαίας, όταν άργησε, τότε, να παραδεχθεί, ότι ήταν οι ειδικές δυνάμεις της Ρωσίας που έφεραν εις πέρας την όλη επιχείρηση.

Παρατηρώντας όμως την ευρύτερη εικόνα, οι περισσότεροι διεθνείς αναλυτές θεωρούν ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι εξαιρετικά ευθύς και ειλικρινής, και ότι είναι ευθύνη της Δύσης και των ξένων γενικότερα -που δεν επιθυμούν, ή δεν επιτρέπουν στους εαυτούς τους- να τον πιστέψουν. Η γενικότερη εκτίμηση είναι, ότι πολλές φορές οι περισσότεροι αρνούνται να πιστέψουν ότι ο Πούτιν πιστεύει «αυτά που λέει ότι πιστεύει», και αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.

Στην περίπτωση της Λευκορωσίας για παράδειγμα, η Μόσχα, που θεωρεί τη χώρα εντός δικής της σφαίρας επιρροής, ισχυρίζεται ότι η Δύση ετοίμαζε στρατιωτικό πραξικόπημα για να ανατρέψει τον Πρόεδρο Λουκασένκο. Η στάση του Κρεμλίνου απέναντι στα γεγονότα της Ουκρανίας, και το τί συνέβη εκεί μετά το πραξικόπημα στο Κίεβο, που καθόρισαν τη μοίρα της χώρας, δείχνουν τί θα είχε συμβεί στη Λευκορωσία, αν είχε γίνει πραγματικά πραξικόπημα στο Μινσκ.

Οι δυτικές υπηρεσίες, αλλά και δεξαμενές σκέψης, πιστεύουν ότι ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν αποστρέφεται τον όχλο και την πολιτική του επιρροή, καθώς ήταν αυτόπτης μάρτυς της κατάρρευσης, τόσο της Ανατολικής Γερμανίας, όσο και της Σοβιετικής Ένωσης. Θεωρεί μάλιστα ότι τόσο η Αραβική Άνοιξη, όσο και οι Πολύχρωμες Επαναστάσεις της μετά–σοβιετικής Ευρασίας, όσο και η παρούσα πολιτική αναταραχή στη Λευκορωσία, δεν είναι αυθεντικά λαϊκά κινήματα εναντίον διεφθαρμένων αυταρχικών καθεστώτων, αλλά απότοκα των κινήσεων και σχεδιασμών της Δύσης και δυτικών μυστικών υπηρεσιών, όπως η CIA και η MI6.

Για τον Πρόεδρο Πούτιν οι διεθνείς σχέσεις είναι ουσιαστικά παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος… Αν η Ρωσία χάσει μια χώρα, κάποιος άλλος την κερδίζει. Όταν δηλαδή, φιλικές προς τη Μόσχα πρωτεύουσες, όπως η Δαμασκός και το Καράκας, δέχονται ισχυρές εξωτερικές πιέσεις, τότε είναι το Κρεμλίνο που αντιλαμβάνεται τις πιέσεις αυτές ως ένα ριψοκίνδυνο παγκόσμιο παιχνίδι, στο οποίο η αντίπαλη πλευρά είναι επιτιθέμενη. Το Κρεμλίνο πιστεύει ότι έχει νόμιμα συμφέροντα και ότι η Δύση είναι το πρόβλημα, και εκφράζει την επιθυμία του να χτίσει και όχι να γκρεμίσει διπλωματικές γέφυρες. Επιπλέον όμως, η Μόσχα επισημαίνει ότι οι καλές της προθέσεις δεν πρέπει να θεωρηθούν αδιαφορία, αφέλεια ή αδυναμία, και ότι θα απαντήσει ακόμη και με ασύμμετρα αντίμετρα, αν απειληθούν ή δεχθούν επίθεση τα συμφέροντα της, ή τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

Ίσως για κάποιους να είναι βολικό ή εύκολο να πιστεύουν, ότι ο Πρόεδρος Πούτιν μιλά με το μυαλό του στο εσωτερικό πολιτικό του κοινό και στους ψηφοφόρους, ή ότι παίζει με το μυαλό της Δύσης, όμως μια αναδρομή σε δηλώσεις και θέσεις του αποδεικνύουν, ότι τα μηνύματα που εκπέμπει προς τη Δύση είναι συνεπή και σταθερά σε βάθος χρόνου, ότι επιθυμεί το σεβασμό, και η γνώμη του να λαμβάνεται υπόψιν. Η ιδέα, ότι η Ρωσία έχει ειδική θέση στη διεθνή σκηνή ως μεγάλη δύναμη και ότι δικαιούται δικές της σφαίρες επιρροής, που περιλαμβάνουν κράτη, όπως η Ουκρανία και η Λευκορωσία, και ότι τα συμφέροντα της πάντα προηγούνται, κατευθύνουν σταθερά τη ρωσική εξωτερική πολιτική.

Το συμπέρασμα είναι λοιπόν ότι ο Πούτιν τείνει να λέει την αλήθεια σχετικά με τις ρωσικές απόψεις για την εξωτερική πολιτική και τις διεθνείς σχέσεις, παρ’ ότι οι απόψεις του σκιάζονται από τις εμπειρίες της αυτοκρατορικής κατάρρευσης και τις θεωρίες συνομωσίας των μυστικών υπηρεσιών. Ο Πρόεδρος της Ρωσίας είναι πολιτικός ηγέτης με στρατηγική και τακτική, αλλά και συγκεκριμένους στόχους, αλλά σε γενικές γραμμές μπορούμε να αποδεχθούμε με ασφάλεια, ότι είναι αυτό που δείχνει, και ότι εκφράζει με ειλικρίνεια της απόψεις της Μόσχας χωρίς να μπλοφάρει. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν από όλους, και από την ελληνική κυβέρνηση, η οποία έχει φυσικά τις δεσμεύσεις της στην Ευρώπη και την Ατλαντική συμμαχία, αλλά θα πρέπει να αντιμετωπίζει τη Μόσχα με ειλικρίνεια και τιμιότητα, χωρίς να εξοργίζει, όπως έχει γίνει ορισμένες φορές στο παρελθόν, το Κρεμλίνο, εις βάρος των εθνικών συμφερόντων.